De schaduwen van vergeten voorvaderen,
niet echt nabij:
Kamoo, zesduizend kilometer,
zij, ze spreekt niet van de tijd,
tien stappen vanaf de achterdeur: tot aan de
verse radijzen, dan : Robert,
natuurlijk de fransman niet, onnozele,
De Niro, uiteraard:
Zijn Meisje, het is De Moeder die zegt,
en je zal het altijd zien, steeds weer,
de therapie, de fijngeklede dame,
de sjaal ontspannen, de relax-zetel,
haar dode ogen, of toch lauw,
Den Haag: 222 kilometer,
Rembrandt in een driehoek van 69,
maandag 20 augustus 2012
donderdag 1 maart 2012
woensdag 8 februari 2012
woensdag 1 februari 2012
zaterdag 28 januari 2012
Dagboek, 2003
'Ik denk niet aan zelfmoord', zei ze.
Het water bevriest in haar handen;
haar lippen worden opgesteven stijf.
'Satan', riep ze.
Het is midden in de donkere nacht,
ginder verderachter vuur, schaduwen van kleine kinderen.
'Ik moet mijn baan korten.'
Aan de honden geef ik lever.
Het water bevriest in haar handen;
haar lippen worden opgesteven stijf.
'Satan', riep ze.
Het is midden in de donkere nacht,
ginder verderachter vuur, schaduwen van kleine kinderen.
'Ik moet mijn baan korten.'
Aan de honden geef ik lever.
vrijdag 27 januari 2012
woensdag 25 januari 2012
zondag 22 januari 2012
woensdag 11 januari 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)